ก่อนอื่นโปรดกดRefresh หรือ Ctrl+F5 ก่อนนะครับ
Wishing Book บันทึกปรารถนา
ประเทศรัซเซีย ค.ศ.1452
งานศพของตามาร่า เป็นไปอย่างเงียบๆ หลังจากพิธีเรียบร้อยแล้ว ซานัยด้าลงสมุดเล่มหนึ่งบนหลุมศพของตามาร่า แล้วทุกคนค่อยๆทยอยออกจากสุสาน เหลือแต่สตรีลึกลับคนหนึ่ง ที่ยังยืนหน้าหลุมศพ
“ตามาร่า เธอได้ของที่ดี แต่เธอใช้ผิดวิธี ผลของเธอก็เป็นแบบนี้”แล้วสตรีนางนั้นก็หายตัวไป พร้อมกับสมุดเล่มนั้น
อียิปต์ 3000ปีก่อนคริสตกาล
ชาวฮิบรูคนหนึ่ง ใช้กระดาษมาเย็บรวมกันเป็นเล่ม อธิษฐานว่า
“กระดาษเย็นเล่มนี้ จกเปลี่ยนสภาพภายนอกไปตามยุคตามสมัย ผู้ปรารถนาสิ่งใดเขียนลงไปก็จะสมปรารถนา ไม่มีพันธะใดทั้งสิ้น ชั้นจะอยู่เฝ้าและรักษามัน”
แล้วสตรีชาวฮิบรูก็เอามีดแทงตัวเอง เลือดกระเด็นไปทั้งเล่ม สตีนางนั้นเห็นนิมิต หนังสือเล่มนี้เปลี่ยนรูปแบบเป็นปกต่างๆรูปเล่มพัฒนาขึ้นเองโดยตัวของมัน แล้วนางก็สิ้นใจ วิญญาณนางลอยขึ้นแล้วผูกมัดกับสมุดเล่มนี้
ข้างๆตัวนางมีจดหมายม้วนอยู่
ชั้นไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป ชั้นไม่อยากเชื่อว่าชั้นถูกข่มขืนโดยพี่น้องชาวฮิบรูด้วยกัน มันน่าอัปยศ ชั้นกลายเป็นหญิงชั่ว ชั้นขอตายไปเสียดีกว่า ลงชื่อ เศมิรา
ประเทศญี่ปุ่น ค.ศ.2007
อาสะโกะได้รับของขวัญแปลกๆมา นั่นคือสมุดเล่มหนึ่ง ปกเป็นสีน้ำเงิน เธอลองเปิดดู มีข้างความที่หน้าแรก
“หนังสือปรารถนา ทุกสิ่งที่เขียนขึ้นในนี้จะเป็นไปตามที่เขียนทุกประการ อย่าหลัวว่าต้องแลกกลับอะไร เจ้าจงวางใจว่าไม่มีข้อผูกมัดใดใดทั้งสิ้น”
อาสะโกะรู้สึกงงๆ สงสัยจะเพี้ยน เธอลองเขียนลงไปดู
“ขอให้ฝนตก
ไม่กี่วินาทีต่อมาฝนก็ตก แต่เธอก็ยังไม่เชื่อ เลยลองอีกครั้ง
“ขอให้ได้เงินหมื่นเยน”
แล้วทันใดนั้นมีแบงค์หนึ่งหมื่นเยนปลิวเข้ามาในห้องของเธอผ่านทางช่องว่างใต้ประตู
“ดีจังเลย ชั้นจะใช้ให้คุ้ม” อาสะโกะพูดขึ้น
ย้อนหลัง ประเทศเวียดนาม ค.ศ.2006
เฟืองตัดสินใจจะเลิกใช้สมุดปรารถนาอันนี้แล้ว แม้ทุกอย่างที่ได้มาไม่มีอะไรจะเสีย แต่เมื่อเธอยิ่งได้ในสิ่งที่เธอไม่ควรได้ พบว่ามันทำให้ชีวิตของเธอแย่ลง เธอรวยขึ้นแต่ญาติพี่น้องเพื่อนพ้องไม่คบหา เธอมีแฟนแต่เธอต้องเสียเพื่อนสนิทไป เธอรู้สึกสำนึกแล้วว่าเธอควรได้มาด้วยตัวเอง ถ้าสิ่งเหล่านั้นเธอคู่ควรที่จะได้จริงๆ มันก็จะทำให้ชีวิตของเธอดีขึ้นมาเอง เธอจึงตัดสินใจจะเขียนเพื่อขอย้อนทุกอย่างกลับมาสู่ก่อนที่จะเขียนขออะไร เอาหละเธอพร้อมแล้ว
“ขอให้ทุกอย่างจะย้อนกลับมาก่อนที่ชั้นจะได้สมุดเล่มนี้” เกิดแสงสว่างขึ้น ทุกอย่างหมุนไปหมด แล้วเอก็กลับมาสู่เวลาก่อนที่เธอจะได้สมุดเล่มนี้ เธอเปิดสมุดขึ้น มันยังไม่เคยถูกเขียนมาก่อนเหมือนตอนที่เธอได้รับมา เว้นแต่ข้อความเพิ่มเติมที่หน้าแรก
“มนุษย์มีความโลภความอยากจนไม่สิ้นสุด ถ้าสิ่งใดเป็นสิ่งที่สมควรจะได้ตามพระประสงค์ของพระผู้เป็นเจ้า สิ่งนั้นย่อมได้ผลดีกลับมา แต่สิ่งใดเป็นสิ่งที่ไม่สมควรจะได้ผลมันก็ออกมาเอง เจ้าเข้าใจแล้วสินะ”
และแล้วสมุดก็จางหายไป
ย้อนหลังประเทศรัสเซีย ค.ศ.1452
หลังจากที่คนรักของตามาร่าประกาศถอนหมั้น เขาบอกว่า ‘ตามาร่าเปลี่ยนไป ตะก่อนที่เธอจะมีเงินทอง เธอเป็นคนดี แต่ตอนนี้ ตามาร่าคนนั้นได้ตายไปแล้ว’ ใช่สิตาย ตามาร่าคิดว่าถ้าเธอตายแล้วหนุ่มที่รักจะมาสนใจ เธอจึงเขียนลงไปว่า
“ขอให้ชั้นตาย”
ญี่ปุ่น ค.ศ.2007
เช้าวันต่อมา อาสะโกะไปโรงเรียนแต่เช้าเช่นเคย คำว่าอาสะแปลว่าเช้า เธอมักโดนแซวจากเพื่อนเสมอว่ามาเช้าสมชื่อ เช้านี้เป็นเช้าที่เกือบจะสดใส หากนี่ไม่ใช่ฤดูใบไม้ร่วง เลยดูครึมๆตลอดเวลา ใบไม้เริ่มเปลี่ยนสีกันเป็นแถว ถนนทางเข้าร.ร.ที่ปลูกด้วยต้นเมเบิลได้เปลี่ยนสีเป็นสีแดง มันเป็นสัญลักษณ์ของฤดูใบไม้ร่วงเลย
อาสะโกะเดินตรงเข้าไปยังอาคารเรียน ซึ่งร.ร.แห่งนี้อาจดูเหมือนเป็นปราสาทด้วยซ้ำไป เป็นสถาปัตยกรรมแบบโรมันแนสก์ ซึ่งเป็นรากฐานสู่สถาปัตยกรรมโกธิค ดูขรึมๆทึมๆ คล้ายคุกมากกว่าด้วยซ้ำไป ยิ่งผสมกับฤดูกาลแล้ว ไม่แคล้วจะเป็นปราสาทผีสิงเลย
เธอเดินเข้ามาในห้องเรียน ยังดีในห้องเรียนปูด้วยไม้เคลือบเงา เธอวางกระเป๋าลงหยิบสมุดปรารถนาขึ้นมา
“ขออะไรดีน้า”
เริ่มมีนักเรียนทยอยกันมาแต่ก็ไม่มากนัก อาสะโกะหยิบปากกาขึ้นมา
“ขอให้วันนี้หยุดเรียน หยุดเรียนซักสัปดาห์”
ทันใดนั้นฝนตกหนักแรงมาก ลมพายุโหมหนัก แย่หละดูเหมือนพายุจะเข้าโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ลมแรงจนตั้นเมเบิลเขียนใกล้ล้ม ไม่นานเริ่มก็เริ่มท่วม
“ไม่นะ ถ้าจะให้ชั้นติดแหง็กที่นี่ ขอให้ชั้นได้กลับบ้าน”
และแล้วเกิดแสงวาบขึ้น สว่างจ้าจนมองไม่เห็นแล้วเธอก็มายืนอยู่ที่หน้าประตูบ้านของเธอเอง
“โชคดีไป”
แล้วอาสะโกะก็เดินเข้าไปในบ้าน
แม่ของเธอเห็นแล้วเลยทัก
“ลูกดีจังที่ยังไม่ถึงโรงเรียน พายุเข้าน้ำท่วมมิดหัวเลย ลูกลุยน้ำกลับมาได้ยังไงเนี่ย ถือว่าโชคดี”
แล้วแม่ก็บ่นไปเรื่อย ฝนตกไม่ใช่ความผิดรัฐบาลซักหน่อย
เธอเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับมาที่ห้อง มองไปที่หน้าต่าง ฝนยังตกกระหน่ำอยู่ ลมก็ยังแรงเรื่อยๆ
“เฮ้อ แย่จัง แต่ก็ดี ชอบดีฝนตก”
อาสะโกะนั่งคิดไปเรื่อยๆ ถ้าน้ำท่วงซักสัปดาห์ เวลากลับไปเรียนสงสัยต้องทำความสะอาดแน่ๆ เธอก็เอามาเขียนต่อ
“ขอให้หลังครบสัปดาห์กลับไปเรียน ไม่ต้องมีงานทำความสะอาดใดใดด้วยเถิด”
คำขอยังต้องรอผลต่อไป ตอนนี้ว่างๆไม่เห็นมีอะไรทำ แย่นะไปเที่ยวก็ไม่ได้ เล่นคอมพ์ดีกว่า
(โปรดติดตามตอนต่อไป เข้มข้นกว่าเดิม)
